Ay Işığı Ve Yakamoz

Gülce, aşkından bihaber olan adama kalbini kaptırmamak için çok mücadele vermişti. Çünkü o adam; Bozcaada’daki karşı komşusunun birlikte büyüdüğü oğlu, abisinin bir zamanlar en yakın arkadaşıydı.
Sancak Erkuran. Çocukluk aşkı, ilk kalp kırıklığı...
Sonra bir gün, Sancak karşısına geçip gözlerinin içine baka baka bana artık abi deme dediğinde tek bir cümleyle tüm dengeleri bozmuş ve Gülce’nin kalbini altüst etmeyi başarmıştı.
Fakat hayat, aşk kadar acımasızdı.
İşiyle aşkı arasında bir tercih yapmak zorunda kalan Sancak, yolunu vatanından yana seçmişti. Yıllardır içinde büyüttüğü sevdasının küllerini kalbine hapsetmiş, ardına bile bakmadan sessizce gitmek zorunda kalmıştı.
Gülce, o gidişin içinde açtığı derin boşlukla büyüyüp güçlense de kalbindeki küller hiç sönmemişti. Zaman geçip yaralar kabuk bağlasa da Sancak’ın adı her anıldığında kalbi aynı yerden sızlıyordu. 
Kader, yollarını bir kez daha kesiştirdiğindeyse bu defa her şey daha farklı olacaktı. 
Çünkü bazı aşklar yarım kalmayacak kadar derindi.
Çünkü kalp, ait olduğu yere elbet geri dönerdi.