Buzul Çağının Virüsü

Denizdi bakan sabaha; yorgun, ağır, derin, kırışık, eskimesiz, çoğalmayan ve çoğaltmayan. O bile ölürdü ha? Sokuldum ısıyı oluşturan, dokunan, dokunabilmeyi bilmez ellerine. "Acımasız olma bunca." İşte, buzul çağının virüsü olmaya çoktan razıyım. Ya da ölüm mantıksa, o bile ölürse, biz neden yaşayalım? O bile ölüm öncesi ölüm bilincindeyse... “Ben sözcükleri hep ayrı ayrı anlamlarda düşünürüm.” diyen Vüs’at O. Bener’in okurunu her okumada ayrı anlamlara götüren ilk romanı. Bener okurunu istim üstünde tutan, göndermeler ve oyunlarla dolu, hem ağır hem kıpır kıpır ve “hâlen yepyeni” dilini bu yapıtında arşa çıkarıyor. Bir taşra kasabasında başlayan olaylar, gizli tutulması gereken bir aşkın ve siyasi ilişkilerin ısıttığı gelişmelerle ivmeleniyor. Edebiyatımızda aynı konuyu, ortak anılar üzerinden anlatan iki roman var: Vüs’at O. Bener’in kardeşi Erhan Bener’in romanı Yalnızlar’da aynı çerçeveyi tasvir ettiğini, iki kardeşin de özellikle kendi benzersiz üsluplarıyla aynı konuyu ele aldıklarını söylemeden geçmemeli.

“Faulkner’ın söz krupiyeliği çağrıştıran örtük bir kurgulama ile ‘öykü’lerini dağıtıyor, topluyor Bener bu romanda. İmbikten geçirilmiş, eleyerek kayda geçirilmiş bozbulanık, bir o kadar da saydam bir panorama getiriyor. Buzul Çağının Virüsü: Son 40 yılın Türkiyesi, taşra(lar), kırık umutlar, deccal, direniş, yayı gevşetilmiş tutkular, kırık yaylar, tam bir hüzün konçertosu. (...) Bu zorlu romanın konfeksiyon tipi okuru terleteceği açıktır. Ama, yazınımızın en usta işi örneklerinden birini, hele bir de güzelim bir aşk romanıysa bu, geri döne döne okumak da yabana atılacak bir keyif değildir.”

– Enis Batur