Dünyanın Acemisi

bağı bozduk tamer
kuşların payını dalda bıraktık
şaraba yatıracağız üzümlerini
bir gün belki hayattan diye diye 
dolanıyorum asmalar arasında
dalgın gökyüzü savruk kelimeler yorgun bir kalem 
ve zil zurna sarhoş sığırcık kuşları 
hiç kimse dönmüyor gittiği yerden
kadehte akşam ufukta kızıl bir günbatımı 
eski bir öyküye vuruyor kayalıklarda
her yudumda biraz daha uzaklaşıyor dünya 
her yürek kendi ateşiyle yanıyor 
ölüm uzun sessizlik

* * *
dünyaya gelmiş olmak
dünyanın acemisi kılıyor insanı
ve hiç gitmiyor

ustası olunca yaşamın...

zaman tanrılar için var, 
insanınki vade.