Dünya genelinde her yıl yaklaşık bir milyon insan kendi yaşamına son vermektedir — ancak yaygın inanışın aksine, intihar önlenebilir. İntihar genellikle ağır strese verilen anlaşılabilir bir tepki olarak düşünülse de, aslında sıradan durumlara verilen anormal bir tepkidir. İntiharı açıklamak için dayanılmaz stresten daha fazlası gerekir; nörobilim bunun ne olduğunu, nasıl ortaya çıktığını ve nasıl tedavi edilebileceğini göstermektedir.
Profesör Kees van Heeringen, intihar üzerine yapılan nörobilim araştırmalarının bulgularını, popülasyon genetiğinden beyin görüntülemeye kadar çeşitli yaklaşımlar kullanarak açıklamaktadır. Genetik özelliklerin ya da erken dönem travmatik deneyimlerin, kişiyi tetikleyici yaşam olaylarına karşı savunmasız hâle getiren belirli bir yatkınlığa nasıl yol açabileceğini gösteren güçlü kanıtlar gözden geçirilmektedir. Nörobilimsel çalışmalar, intihar riskinin nasıl gelişebileceğine dair içgörü sağlayan sonuçlar ortaya koymaktadır; nihayetinde ise intiharın nasıl önlenebileceğini göstermektedir.