Doğu’da şafak pembeye çaldığında, sürüdekiler karanlık köşelere çekilip yaralarını yalamaya koyulmuştu; ama Gölge, gün doğana dek yerinden kıpırdamadı. Kalbini dolduran o amansız dehşetle bekledi. Öfkeden tutuşmuş zihninde tek bir cümle yankılanıyordu: “Yabancının köpeğine ölüm! Binlerce kez ölüm!”
Gölge; sevgisiz büyümüş, yanlış anlaşılmış ama sarsılmaz sadakatiyle hayata tutunmuş bir köpektir. Onun hikâyesi; 19. yüzyıl İstanbul’unun dar sokaklarında, acımasız köpek çetelerinin arasında ve kadim saray kapılarının gölgesinde şekillenir. Gölge’ni
Tükendi
Gelince Haber Ver
Tavsiye Et
Yorum Yap
Fiyat Alarmı
Doğu’da şafak pembeye çaldığında, sürüdekiler karanlık köşelere çekilip yaralarını yalamaya koyulmuştu; ama Gölge, gün doğana dek yerinden kıpırdamadı. Kalbini dolduran o amansız dehşetle bekledi. Öfkeden tutuşmuş zihninde tek bir cümle yankılanıyordu: “Yabancının köpeğine ölüm! Binlerce kez ölüm!”
Gölge; sevgisiz büyümüş, yanlış anlaşılmış ama sarsılmaz sadakatiyle hayata tutunmuş bir köpektir. Onun hikâyesi; 19. yüzyıl İstanbul’unun dar sokaklarında, acımasız köpek çetelerinin arasında ve kadim saray kapılarının gölgesinde şekillenir. Gölge’nin sadakatin ağır yükü altında hayatta kalma mücadelesi; İstanbul’a yolu düşmüş genç bir Amerikalı ile büyüleyici güzellikteki Rum kızı Maritza’nın aşk hikâyesine karışır.
Amerikalı yazar Izora Cecilia Chandler (? – 1906), 19. yüzyıl sonunda yayımlanan İstanbul’un Gölgesi ile oryantalist roman geleneğinde bir anlatı sunar. Roman bu anlayışa uygun klişelerle; Doğu’nun değişmezliğine, Batılı gözün karşısında Doğuluların kalıplarla tasvirine ve konumlandırılmasına dair unsurlarla bezelidir. Ancak bu kez hikâyenin merkezinde insanlar değil köpekler vardır ve İstanbul’da hayat; köpeklerden birinin türdeşleriyle yaşadığı çatışmalar ve insanlarla ilişkisi üzerinden tasvir edilir. Yazarın kendi çizimleriyle belirginleşen, İstanbul’un girift hayatına dair bu dramatik portre, oryantalist bakışın özgün bir yorumunu ortaya koyuyor.
TR − TL