Kaybolan İzler

Hangi ırmağın suyuna karışıyordu duygu pınarları? Neden yüreğinin yalnızlığında kalan yanlarına dokunup geçiyordu? Bir yol ayrımında duruyordu; ne yana gideceğini bilemedi, Pakize’nin kelepçeye benzeyen elinden kurtulmak istercesine diğer yola meyil verdi ama sonunda ne olduğunu bilemeyince durup düşüncelere daldı...
Bu kitapta; 1960’lardan itibaren doğudan başlamak üzere batının metropol kentlerine uzanan göç yolculuğunda yaşanan dramlar, kayıplar ve savrulan hayatlar anlatılmaktadır.
Ekonomik koşulların akın akın göçe zorladığı doğunun kırsal bölgelerinde yaşayan genç nüfusun umut yolculuğu devam ederken, “göçe uzanan yolculukta kayıplara karışan dört yaşındaki Aydın’ın yaşadıklarına, dedesi Çolak Cemal’in yıllarca süren çırpınışlarına ve amansız mücadelesine tanıklık edilecektir.
Bu romanda; Çolak Cemal’in doğduğu topraklara olan büyük aşkı ilgiyle okunacaktır. Çocuklarıyla birlikte İstanbul yolculuğuna hazırlanan oğluna seslenirken;
“Neden terk edersin ata diyarını be oğul; yedi ceddimizin bu topraklarda barındığını bilmez misin? Şu dağlar yeri geldi kale oldu, yeri geldi sığınacak mekân oldu; geçit vermedi haramilere! Bu topraklar aç bırakmadı kimseleri; bereketiyle doyurur uçan kuşu böceği, sürüngeni, yayılan sürüyü, tilkiyi, kurdu, yani bütün yabanı. Çiçeği bal verir arıya, güneşi, yağmuru hayat verir tomurcuğa, başağa.” der.
... “Terazi ekmeği karın doyurmaz, beton binaların ruhu olmaz, ruh topraktadır, toprağını terk etme oğul,” sözleri fayda etmeyecektir.